Ponury, tajemniczy, powodujący niepokój, biom uformowany najpóźniej ze wszystkich. Jest najnowszym dziełem, które ukształtowała Dmichura

Zagubisko to niewielka, lecz niepokojąca przestrzeń, porośnięta czarnymi, jakby martwymi drzewami. Ich nagie, pozbawione liści konary wyginają się przypominając wyciągnięte ręce, jakby chciały cię dopaść, rozproszyć albo wpędzić w zakłopotanie. Ziemia ma tam odcień głębokiego granatu, dzięki czemu cały teren wyraźnie odcina się od innych biomów. Nie rosną tu żadne krzewy ani mniejsze rośliny, przez co miejsce wydaje się puste i przytłaczająco ciche.

Pośród tej pustki, oplątanej czernią martwych drzew, leżą masywne, powalone pnie. Są tak ogromne, że sprawiają wrażenie, jakby nigdy nie należały do tego miejsca. Ich wnętrza tworzą długie tunele, potęgując dezorientację i poczucie, że te miejsce rządzi się własnymi zasadami.

Jedyne miejsce, które Dmichura stworzyła błędnie.” - Calvin

Największym problemem Zagubiska jest to, że każda istota, która tu wchodzi, traci poczucie tego, kim była, zanim przekroczyła granicę tego miejsca. Ogarnia ją wrażenie, jakby dopiero przed chwilą została stworzona - bez świadomości swojego miejsca w świecie i celu.

Jeśli byt, który tu trafi, nie posiada silnie ukształtowanego charakteru i wyraźnej osobowości, bardzo szybko przestaje być w stanie opuścić Zagubisko. Błądzi wtedy próbując odnaleźć utracone „ja”, swój sens istnienia i przynależność do świata.

Nikt nie zbliża się nawet do tego miejsca, a ci którzy nie zdawali sobie sprawy z powagi sytuacji już nigdy nie wrócili.

Więc czy Zagubisko jest błędem Dmichury, czy może próbą charakteru i własnego “ja” ?

Omawiając w skrócie jedną z przygód Nuna i Calvina - pewnego razu zdecydowali się przejść przez Zagubisko, chcąc szybciej dotrzeć do miejsca, z którego padały znaki od „lusterka”.

Nuno , ze swoją wrażliwą i delikatną naturą, szybko dał się pochłonąć wpływowi Zagubiska. Jego myśli zaczęły się momentalnie rozmywać, jakby ktoś wycierał je gumką.

Calvin natomiast toczył długą, ciężką walkę we własnej głowie. Zagubisko próbowało go złamać i wciągnąć w swoje iluzje. Jednak Calvin nie dał się złamać. Mimo swoich wad, impulsywności i zmiennych humorów, Calvin ma silnie ukształtowany charakter, zbudowany przez błędy, które w życiu popełnił… i z których zawsze próbował wyciągnąć lekcje.

To właśnie ta siła pozwoliła mu przebudzić się. A kiedy tylko odzyskał jasność myślenia, natychmiast ruszył po Nuna i wyciągnął go z Zagubiska.

Jak prawdziwy przyjaciel, który narzeka i przewraca oczami… ale nigdy nie zostawi cię samego.

“Bo przyjaciele muszą mieć się na oku”- Calvin