Nuno ma żółto-kremowo-białe futro, jego łapy i brzuch przybierają jaśniejsze odcienie. Twarz jest okrągła i bardzo ekspresyjna. Oczy są duże, ciemnoniebieskie błyszczą jak szkło i sprawiają, że wygląda nieustannie uważnie. Nos jest w tym samym odcieniu co oczy, pyszczek jest mały.

Uszy są krótkie, trójkątne ich wewnętrzna część ma subtelny cieplejszy odcień. Jego ogon to okrągła, puchata kulka, która harmonijnie domyka sylwetkę i równoważy szerokie, stabilne łapki. Najbardziej charakterystycznym elementem Nuna są trzy kościste, białe wypustki wyrastające z czubka jego głowy – przypominają liście koniczyny lub delikatne gałązki.

Bardzo empatyczny, ciekawy świata, wrażliwy.

Pewnego razu kiedy przechadzał się przez Las tunipów spotkał Calvina , który próbując wznieść się w powietrze, zaplątał się w Tunipy , od tamtej pory Calvin był wszędzie z Nuno. Czasem nawet, gdy Nuno chciał pobyć sam to Calvin po cichu szedł za nim i szeptał pod nosem “przyjaciele muszą mieć się na oku”.

Jest bardzo szczęśliwy i jak to mówi “ nie wie skąd się wziął i po co tu jest, ale cieszy się, że w ogóle jest”, Nuno żyje w teraźniejszości i cieszy się istnieniem.

Jest marzycielem i uwielbia podziwiać wszystko co go otacza

“Wszystko jest tak wyraziste iii… niepowtarzalne” - Nuno

Nuno ma z natury wyważony, spokojny charakter. Choć zwykle zachowuje równowagę, jego wrażliwość czasem sprawia, że daje się ponieść emocjom – szczególnie wtedy, gdy coś poruszy go głębiej.

Wyrwę powstałą na skutek rozstępywania się nieba nazywa “lusterkiem”, ponieważ kiedy pewnego razu udało mu się zbliżyć bliżej niż nigdy wcześniej, zobaczył w nim wyraźne odbicie siebie, które go zarazem zachwyciło jak i przeraziło. Był to pierwszy raz kiedy tak dobrze mógł zobaczyć samego siebie. Wcześniej przeglądał się tylko w tafli wody.

Dzięki swojej wyjątkowej wrażliwości na otaczający świat jest jako jedyny w stanie dostrzec ukryte znaki przed pojawieniem się “lusterka”. Świat, w którym żyje Nuno jest bardzo harmonijny, wszystko jest w nim ułożone i zdrowo powtarzalne, natomiast wyrwa powoduje praktycznie niezauważalne dla oka anomalie w postaci na przykład sekundowego podmuchu mroźnego powietrza z konkretnej strony, nienaturalnego lotu loternicy, bijącej wyczuwalnej dla wrażliwych istot złej energii, poddenerwowania kenelorów.

Gdy nadchodzi chwila pojawienia się lusterka Nuno i Calvin starają się zbliżyć jak najbliżej jednak nie jest to proste ze względu na odległość, unoszący się pył i ziarenka ziemi w powietrzu, a także podmuchy przenikliwego mroźnego wiatru. Nigdy nie są wystarczająco szybcy… , bo DigDag już tam jest i naprawia wyrwę - gasi ją.

Zawsze ma wszystko pod kontrolą.

Za każdym razem z przodu i ustawiony plecami , nikt nigdy nie widział jego twarzy.

“Pojawia się znikąd, zawsze już tam jest może pewnego dnia uda mi się dotrzeć przed nim” - Nuno

Podsumowując Nuno jest spokojny, empatyczny i zrównoważony — a Calvin nieprzewidywalny, emocjonalny i porywczy. ****Te kontrasty sprawiają jednak, że idealnie się uzupełniają, trzymając siebie nawzajem w równowadze.