Duża istota powietrzna, mająca potężne rozłożyste skrzydła w odcieniach błękitu, granatu i fioletu - jaśniejsze od reszty ciała. Kiedy lecą, ich skrzydła falują potężnie, jakby były zrobione z ciężkich, lecz wiotkich tkanek. Przy każdym ruchu widać ich siłę, ale jednocześnie mają w sobie lekkość - jakby mimo ogromu potrafiły unosić się bez wysiłku.

Szyja loternicy jest długa i smukła, zakończona niewielką głową z dużymi, żółtymi oczami oraz podłużnym, żółtawym dziobem. Na czubku głowy zaś wyrasta rozłożyste, bujne, jasno-złote poroże. Kształtem przypominające jelenie.

Tułów loternicy jest zwarty i opływowy, przystosowany do długiego, niekończącego się lotu. Z jego końca wyrasta pokaźny, puchaty, czarny u nasady, a na końcu przechodzący w identyczny kolor jaki pokrywa resztę ciała loternicy - ogon.

Na rozgałęzieniach obu skrzydeł wyrasta mały, wypukły punkt przypominający patyczek - charakterystyczny dla tego gatunku.

Tułów i głowa mają ten sam kolor co skrzydła, lecz w nieco ciemniejszym odcieniu.

Loternica nigdy nie ląduje. Całe jej życie to nieprzerwany lot, zawsze prosty i pewny, wygląda jakby był narysowany linią na niebie.

Nie wykonuje nagłych skrętów ani manewrów - jej droga jest zaplanowana od samego początku, a ona sama doskonale wie, dokąd chce lecieć. Zdarza jej się jednak nagle odbić w bok, skręcić lub frunąć slalomem, lecz wtedy jest to jasna oznaka zaniepokojenia i informacja, że jest coś nie tak.

Częstym wydarzeniem jest to, że Loternica nie przewidzi na swojej drodze Skalisty Szczytu i musi wymanewrować tak, aby go ominąć z daleka, ponieważ ZAWSZE tak robi.

“Jej przelot nade mną zawsze mnie onieśmiela. Jest tak ciężka i duża, a zarazem leci z takim spokojem i stabilnością” - Nuno

„Te wielkie stworzenia są poza naszym zasięgiem, dlatego nie mamy o nich zbyt wielu informacji. Jednak ich obecność jest ważna - dzięki ich zachowaniu na niebie można przewidzieć, że coś złego się zbliża, albo dzieje się coś nietypowego. Działają jak pierwsza informacja…”- Zuni

Zdarza się, że Loternice lecą w niewielkich grupach, lecz większą część życia spędzają w pojedynkę. Wydają z siebie dźwięk o bardzo niskim tonie, można powiedzieć, że to rodzaj jednostajnego ryku, który mimo mocnego brzmienia jest w pewnym stopniu kojący.