Majestatyczny, ogromny pełny dumy stwór. Wyróżniający się połączeniem potęgi i dostojności.

Samiec jest większy, masywniejszy i bardziej puchaty od samicy. Jego ciało ma głęboki granatowo-fioletowy odcień, z wyraźniej żywym kolorem fioletowym na głowie. Posiada również nieliczne czarne pręgi. Najbardziej charakterystyczny element to gęsta, biała, szeroka grzywa, która otacza jego całą głowę i schodzi, aż na klatkę piersiową. Ogon również jest zakończony bujnym, białym puchem, a całkowicie czarne łapy mają na szczycie gęste i miękkie, białe futro. Oczy samca są jasne, żywe o intensywnym zielonym kolorze błyszczące i inteligentne. Pysk jest biały z puchatymi wąsami i różowym nosem.

Samica jest wyraźnie mniejsza i smuklejsza od samca. Najważniejsze różnice to zdecydowanie mniej bujna grzywa, ogon gładszy, prostszy z minimalną ilością białego puchu. Różowo-białe wąsy, większe oczy i trochę jaśniejszy odcień fioletu na całym ciele.

Jego domem jest Polana Centralna , na której konsumuje ogromne ilości trawy i aloesu. Są to stworzenia które, boją się samotności i najczęściej podążają w parach.

Nie mają w sobie grama agresji. Nie czują się dobrze w sytuacjach, które nie są powtarzalne i pojawiają się rzadko - nowe, nieznane wydarzenia wywołują u nich stres.

Bardzo ściśle trzymają się polany, nie wychodzą poza nią. Ich natura jest spokojna i przewidywalna - cenią porządek i poczucie pełnej kontroli nad swoim otoczeniem.

To ulubione stworzenie Calvina, który marzy, by kiedyś móc pojeździć na grzbiecie Kenelora. Jednak jeszcze nikt nie odważył się dosiąść tych stworzeń.

Mimo swojej dostojności i potęgi boją się ciemności, dlatego w nocy szukają jasnych miejsc. Niektóre leżą nad “świetlistym stawem”, a inne spędzają noc pod gigantycznymi słonecznikami dającymi światło po zmroku. Wtedy zachowują się jakby były domowymi kotami, nie przeszkadza im dotyk i nie cofają się przed bliskością.