หากชาติหมายถึงเส้นแบ่งพรมแดนที่ชัดเจน... บนแผนที่โลกปัจจุบัน ไม่มีประเทศที่ชื่อว่า “เคอร์ดิสถาน” (Kurdistan)
หากชาติหมายถึงหนังสือเดินทางที่ยืนยันตัวตน... พวกเขากลับเป็นเพียงผู้ลี้ภัยที่ถือเอกสารต่างด้าว หรือจำใจต้องถือสัญชาติของรัฐที่กดทับพวกเขา
และหากชาติหมายถึงเก้าอี้ในสหประชาชาติ... ชาวเคิร์ดกว่า 30-40 ล้านคน (เทียบเท่าจำนวนประชากรแคนาดาหรือโปแลนด์ทั้งประเทศ) กลับไม่มีที่นั่งแม้แต่ตัวเดียว
พวกเขาคือ “ชนชาติไร้รัฐที่ใหญ่ที่สุดในโลก” (The World's Largest Stateless Nation) ที่กระจัดกระจาย ไร้ที่ยึดเหนี่ยว และถูกขีดฆ่าตัวตนออกจากหน้าประวัติศาสตร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ในสารคดี Allihopa: The Dalkurd Story บน VIPA คำว่า “ชาติ” ถูกนิยามใหม่ มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นจากคอนกรีต กฎหมาย หรือสนธิสัญญาระหว่างประเทศ แต่มันถูกสร้างขึ้นจากผืนหญ้าสีเขียวขีดขาว ลูกฟุตบอลกลมๆ กับหัวใจของผู้ลี้ภัยกลุ่มหนึ่งที่ปฏิเสธจะยอมจำนนต่อโชคชะตา
นี่คือเรื่องราวของทีมฟุตบอลทีมหนึ่ง ที่เริ่มจากศูนย์ในเมืองอันหนาวเหน็บของสวีเดน แต่กลับกลายเป็น “ทีมชาติทางจิตวิญญาณ” ของผู้คนนับล้าน และเกือบจะสูญสลายไปพร้อมกับโศกนาฏกรรมเครื่องบินมรณะ ก่อนจะรอดกลับมาเพื่อบอกโลกดังๆ ว่า “พวกเรายังอยู่ตรงนี้ และพวกเราจะไม่ไปไหน”
เรื่องราวเริ่มต้นในปี 2004 ณ เมือง Borlänge เมืองอุตสาหกรรมเล็กๆ ในแคว้น Dalarna ของสวีเดน กลุ่มผู้ลี้ภัยชาวเคิร์ดได้ก่อตั้งสโมสรฟุตบอล “Dalkurd FF” (เทียบได้ประมาณ “สโมสรอบต.ดัลเคิร์ด”) ขึ้นมา ด้วยเป้าหมายแรกเริ่มอันแสนเรียบง่าย คือการเป็น “โครงการเพื่อสังคม” (Social Project) ที่ช่วยดึงเยาวชนเคิร์ดให้พ้นจากวงจรายาเสพติดและอาชญากรรม เพราะในสายตาสังคม พวกเด็กเหล่านี้คือ “ตัวปัญหา”
พวกเขาเริ่มต้นที่จุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหาร นั่นคือ Division 6 ลีกระดับล่างสุดที่แทบไม่มีคนดู แต่ด้วยเพลิงแค้นและแรงขับดันของการ “อยากมีตัวตน” Dalkurd สร้างสถิติโลกที่ยังไม่มีใครลบได้ ด้วยการเลื่อนชั้น 5 ปีติดต่อกัน (5 Promotions in 5 Seasons) จนกระทั่งขึ้นสู่ Division 1 ได้สำเร็จ ไต่เต้าจากสนามดินลูกรัง ขึ้นสู่ Allsvenskan ลีกสูงสุดของสวีเดน (เทียบเท่าพรีเมียร์ลีก) ได้อย่างเหลือเชื่อ และฉกาจฉกรรจ์ในระดับที่ว่า ค่าเฉลี่ยการยิงประตูในช่วงปีแรกๆ คือ ชนะขาดลอย แทบทุกนัด จนคู่แข่งบางทีมไม่อยากลงแข่งด้วยด้วยซ้ำ
สำหรับแฟนบอลทั่วไป ชัยชนะของนักเตะคือความมันในเกมกีฬา คือความบันเทิงเริงรื่นทางอารมณ์ แต่สำหรับชาวเคิร์ดพลัดถิ่น พื้นที่สี่เหลี่ยมขนาด 105 x 68 เมตรนี้คือ “แผ่นดินสมมติ” ผืนเดียวที่พวกเขามีสิทธิ์ครอบครองอย่างสมบูรณ์ เป็นพื้นที่เดียวในโลกที่พวกเขาสามารถชูธงชาติเคอร์ดิสถานได้อย่างเสรีโดยไม่มีใครจับกุม
